Κυριακή 6 Φεβρουαρίου 2011

Εκνευρίζομαι (και ζηλεύω) …


    Είναι μέρες που η γάτα μου μ’ εκνευρίζει, με κάνει να ζηλεύω.
Όταν πρέπει να γίνω χίλια κομμάτια, συν η εξεταστική που τρέχει και βλέπω την γάτα που ξαπλάρει συνεχώς…
Κάπως μούρχεται…
Και λες: - α ρε να ήμουν γάτα… ζήλεια…
Βέβαια συμβαίνει και το αντίθετο, είναι αρκετά ηρεμιστικό να βλέπω ένα ζώο σαν την γάτα μου να μην σκοτίζεται για τίποτα εκτός από το να φάει και ν’ αράζει όπου βρει…
Ανάλογα την διάθεση…

Ιστορική παρένθεση:
Μεγάλωσα σ’ ένα σπίτι που πάντα υπήρχε μια γάτα. Το θεωρούσα τελείως απαραίτητο και φυσιολογικό ότι σε κάθε σπίτι υπάρχει τουλάχιστον μια γάτα, όπως πχ υπάρχουν κρεβάτια και τηλεοράσεις… κάτι σαν έπιπλο δηλαδή…
Αργότερα εξεπλάγην πολύ όταν διαπίστωσα ότι τα περισσότερα σπίτια δεν είχαν γάτα, κι ακόμα περισσότερο όταν είδα πως υπάρχουν και μερικοί που σιχαίνονται τις γάτες (και τα ζώα γενικώς …)
(άσχετο: πρόσφατα γνώρισα μια φοιτήτρια που δεν έχει ούτε τηλεόραση ούτε κρεβάτι, έχει ένα γιαπωνέζικο στρώμα –πως το λένε;- που το τυλίγει και το ξετυλίγει στο πάτωμα)

Σεξουαλική παρένθεση:
(θα το γράψω, δεν αντέχω…)
Η είσοδος της γάτας στο σπίτι συνέπεσε με την γνωριμία μου με το μπόυφρεντ (τον Προκοπη ντε…)
Αισθανόμουν πως είχα ‘νοικοκυρευτεί’ πλήρως, είχα γάτα και γκόμενο …
Η γάτα ήταν ακόμα μικρή και ζωηρή, ορμούσε σ’ ότι κινιότανε κι έχωνε τα νύχια της παντού (μου ρήμαξε μια κουρτίνα κι ένα κάλυμμα…)
Ήταν κι η μέρα που εγώ κι ο Προκόπης είπαμε  δώσουμε και μια Σεξουαλική διάσταση στη γνωριμία μας…
Κι ενώ κυλιόμαστε στο κρεβάτι της λαγνείας κι ενώ ο Προκόπης, στητός και καμαρωτός, ήταν έτοιμος να εξερευνήσει τα ενδότερα της… προσωπικότητας μου… βγάζει μια κραυγή πόνου και τρόμου μαζί!!
- ΑΑΑΑΑ !!!
- παναγίτσα μου, τι έπαθε το αγόρι (σκέφτηκα)
Η γατούλα…
Είχε ορμήξει και έχωσε τα νύχια της στην γυμνή του πατούσα που περίσσευε από το κρεβάτι!!!
Αυτό ήταν…
Πήρε τέτοια τρομάρα που εκείνη την βραδιά του ‘έπεσε’ το ηθικό και δεν κατάφερε να ‘ορθοποδήσει’…
Από τότε, έχω την εντύπωση, ότι, δεν την πολυσμπαθεί…

Μαμαδίστικη παρένθεση:
Τηλέφωνο μαμάς (την ίδια εποχή)
Μαμά - πως τα πας στην Αθήνα;
Εγώ - τέλεια! βρήκα γάτα και  γκόμενο!
Μαμά - αλήθεια; Πως είναι η γατούλα;
Εγώ - Ρε μάνα, για την γάτα ενδιαφέρεσαι κι όχι με ποιον τραβιέται  κόρη σου;
(είπαμε: έχω ανάποδη οικογένεια)
Μαμά – ε, στην ηλικία σου οι άνδρες πάνε κι έρχονται ενώ οι γάτες μένουν!!!

Μαμαδίστικες σοφίες (ἢ ανοησίες;)

Παρασκευή 4 Φεβρουαρίου 2011

« Από σήμερα παλιόπαιδο θα γίνω…»

Δεν ανανέωσα την κάρτα διαδρόμων
Δεν αγόρασα εισιτήριο
Δεν πλήρωσα χθες, Πέμπτη, σε 3 λεωφορεία που χρησιμοποίησα

Αισθάνθηκα καλύτερα…

Προσχώρησα στο κίνημα του «Δεν Πληρώνω…»
Κι ο ύμνος του κινήματος:

Τρίτη 1 Φεβρουαρίου 2011

Salam…!

 Μπήκα στο μαγαζί την ώρα των ειδήσεων των 8.
Μίνι μάρκετ, ψιλικατζίδικο, εφημερίδες κλπ, ιδιοκτήτης του ο Χατίμ, Αιγύπτιος.
Στην οθόνη εικόνες από την εξέγερση στην Αίγυπτο.
- τι νέα; Ρώτησα
Μια κοριτσίστικη φωνή απάντησε:
- θα νικήσουμε!
Ήταν η Αντίμπα, 7 ετών, κόρη του Χατίμ.
Ο Χατίμ, με την βαριά του προφορά, άρχισε να βρίζει την κυβέρνηση της Αιγύπτου.
Δεν τον είχα ξανακούσει να εκφράζεται πολιτικά!

Πάει ένας χρόνος και κάτι μήνες που είχα ανακαλύψει τις αραβικές πίτες και είχα γίνει πελάτισσα στο μικρό του κατάστημα.
Ήταν η δεύτερη ἢ τρίτη φορά που έμπαινα στο μαγαζί του και τον είδα σκυμμένο, μαζί με την Αντίμπα, πάνω από ένα τετράδιο κι ένα βιβλίο της Α δημοτικού.
Φαινόταν να έχουν δυσκολίες.
Πήρα τις πίτες κι έκανα να φύγω,
- μήπως μπορείς να μας βοηθήσεις; Ρώτησε διστακτικά ο Χατίμ.
Αυτό ήταν…
Διορίστηκα δασκάλα της Αντίμπα!
Τι στο καλό, είπα, ευκαιρία για πρακτική, αφού μάλλον αυτό θα είναι το επάγγελμα μου…
Το κοριτσάκι μίλαγε λίγα ελληνικά, είχε έρθει λίγους μήνες πριν.
Τους 2 πρώτους μήνες πήγαινα 3-4 φορές την βδομάδα, μετά λιγότερο.
Προσφέρθηκε να με πληρώνει, αρνήθηκα,
- οι πίτες όμως δωρεάν!
– ΟΚ…
Χώρια τ’ ατελείωτα τραπεζώματα στο σπίτι τους… πάχυνα 2 κιλά (τάχασα το καλοκαίρι)
Με δυσκόλεψε αρκετά η Αντίμπα αλλά το είχα πάρει πολύ πατριωτικά.
Η μικρή είναι έξυπνη αλλά αεικίνητη, σχεδόν υπερκινητική, κάναμε μάθημα παντού, στο τραπέζι, κάτω από το τραπέζι, στην κουζίνα, τις σκάλες ακόμα και μέσα στο μπάνιο…
Η καλύτερη αμοιβή ήταν η πρόοδος της Αντίμπα, αστέρι το μικρό, στο τέλος της χρονιάς είχε γίνει αρκετά καλή μαθήτρια

Στα συν της γνωριμίας αυτής και η μικρή γνώση αραβικής κουζίνας, δεν τα πολυκαταφερνω ακόμα, μόνο τις φακές με ρύζι και σάλτσα κάνω τέλειες, έχω σκάσει να πετύχω το κεμπάπ με κιμά όπως η γυναίκα του Χατίμ αλλά ακόμα… στα γλυκά 2 φορές που προσπάθησα έπαθα πανωλεθρία, μεγάλη ήττα…

Φέτος ήρθε η σειρά του μικρού της αδελφού να πάει σχολείο
Αυτός δεν χρειάσθηκε βοήθεια, είχε μάθει αρκετά την γλώσσα αλλά το κυριότερο:
Είχε την Αντίμπα!!
Η μικρή έγινε η δασκάλα του! Μάλλον έχει ταλέντο…

- θα νικήσουμε!!
Μακάρι να νικήσετε Αντίμπα
Άντε και στα δικά μας…